فرآیند تشخیص نرخ تجزیه زیستی در بازرسی کیفیت پارچه غیر بافته PLA چیست؟
Aug 14, 2025
در بازرسی کیفیت پارچه غیر بافته شده PLA، نرخ تجزیه زیستی یکی از شاخصهای اصلی است. تشخیص آن نیاز به شبیه سازی محیط های خاص (مانند کمپوست سازی صنعتی، خاک، آب و غیره) دارد و با اندازه گیری درجه تخریب مواد تحت اثر میکروارگانیسم ها (مانند نسبت عناصر کربن تبدیل شده به CO2) تعیین می شود. در حال حاضر، روشهای استانداردی که معمولاً در سطح بینالمللی و داخلی به کار میروند، عمدتاً مبتنی بر شرایط کمپوستسازی صنعتی هستند (زیرا پارچه غیر بافته شده PLA بیشتر در سناریوهای یکبار مصرف استفاده میشود و نیاز به تخریب سریع در یک محیط کمپوست قابل کنترل دارد). در زیر روش ها و فرآیندهای آزمایشی خاص آمده است
I. استانداردهای تست اصلی: آزمایش نرخ تجزیه زیستی باید بر اساس استانداردهای معتبر باشد تا از سازگاری و مقایسه نتایج اطمینان حاصل شود. استانداردهای رایج عبارتند از: • استانداردهای بینالمللی: ISO 13432 «مواد بستهبندی - روشهای آزمایش و الزامات برای کمپوستپذیری و تجزیهپذیری زیستی»، ASTM D6400 «مشخصات استاندارد برای کمپوستپذیری مواد پلاستیکی برای تأسیسات کمپوستسازی شهری یا صنعتی». • استانداردهای داخلی: GB/T 19277.1-2011 "تعیین ظرفیت تجزیه زیستی و تجزیه نهایی هوازی مواد تحت شرایط کمپوست کنترل شده - قسمت 1: روش های عمومی"، GB/T 28206-2011 "شرایط فنی برای کمپوست". این استانداردها دارای مقررات روشنی در مورد محیط آزمایش، منبع میکروارگانیسم ها، چرخه آزمایش و غیره هستند (به عنوان مثال، شرایط کمپوست صنعتی: دما 2±58 درجه، رطوبت 50٪ -60٪ و تلقیح بلوغ کمپوست است).

فرآیند تست خاص (به عنوان مثال ISO 13432)
1. آمادهسازی نمونه • پارچه غیر بافته شده PLA را به ذرات ریز برش دهید (معمولاً کمتر یا مساوی 10 میلیمتر)، جرم نمونه را با دقت وزن کنید (که با m، واحد: g نشان داده میشود)، و محتوای کربن آن را محاسبه کنید (تعیین میشود با تجزیه و تحلیل عنصری، که با C_نمونه مشخص میشود).
در عین حال، "کنترل های مثبت" (مانند سلولز که 100٪ قابل تجزیه است) و "کنترل های خالی" (که فقط حاوی تلقیح و بافرهای کمپوست بدون نمونه هستند) را برای تأیید کارایی سیستم تشخیص آماده کنید.
2. مواد تلقیح و ساخت سیستم واکنش
• مواد تلقیح: از لجن یا محصولات کمپوست شهری (حاوی جوامع میکروبی طبیعی) استفاده می شود و با آب مقطر و محلول بافر (با حفظ pH 0.5±7.0) در نسبت های استاندارد مخلوط می شود تا بستر واکنش را تشکیل دهد.
• مخزن واکنش: از یک ابزار اندازه گیری تنفسی بسته (مانند فشار ثابت یا سیستم حجم ثابت) برای مخلوط کردن نمونه، کنترل مثبت و شاهد بلانک به ترتیب با ماتریکس تلقیح شده استفاده کنید و آنها را در انکوباتور با دمای ثابت در دمای 2±58 درجه قرار دهید.

3. نظارت بر فرآیند تخریب و جمع آوری CO2
• نظارت مستمر CO2 تولید شده توسط سیستم واکنش در مدت 6 ماه (حداکثر دوره تشخیص مورد نیاز توسط استاندارد): ◦ اگر سیستم فشار ثابت است، خروجی را با اندازه گیری حجم گاز CO2 محاسبه کنید (پس از خشک شدن و حذف گازهای مزاحم). اگر یک سیستم حجم ثابت باشد، خروجی با اندازه گیری تغییر غلظت CO2 در گاز (مانند آشکارساز مادون قرمز) محاسبه می شود. CO2 تولید شده توسط شاهد خالی باید از گروه نمونه کسر شود (به استثنای تداخل تخریب خود{2}} مواد تلقیح شده).
4. محاسبه مقدار نظری CO2: بر اساس محتوای کربن نمونه، مقدار کل CO2 را که باید در هنگام تجزیه کامل تولید شود محاسبه کنید: مقدار نظری CO2 (g)=(C_نمونه × 44) ÷ 12 (توجه: جرم مولی CO2 و جرم مولی CO2 44 است. کربن، یعنی 1 گرم کربن به طور کامل به 1 × 44/12 گرم CO2 تبدیل می شود.
5. تعیین نرخ تجزیه بیولوژیکی: زمانی که نرخ تجزیه زیستی کنترل مثبت بیشتر یا مساوی 70 درصد باشد (نشان دهنده اثربخشی سیستم)، و نرخ تجزیه زیستی نمونه در مدت 6 ماه بیشتر یا مساوی 90 درصد باشد، مشخص می شود که «زیست تخریب پذیر» است. اگر در عرض 6 ماه به 90% نرسید، دوره آزمایش باید به 2 سال افزایش یابد (اما PLA به عنوان یک ماده تجزیه پذیر معمولاً در عرض 3 تا 6 ماه استاندارد را برآورده می کند).







